N. Sairam Garu : +91 99631 18716 || Email: srnanduri50@gmail.com. Please visit our spdss.org website for more articles.

Our website is very young as it was launched at the end of July 2013 and we have to go a long way for which we seek your support in the form of suggestions and guidance. We have some interesting topics related to the spiritual science.

Our objective is to bring together the wisdom of our ancients with modern science.



Wednesday, 8 January 2014

SwamiNarayan - Episode 13

భవానీదత్తు చాలా కోపంతో “ఇంత చిన్నపిల్లాడివి, ఇంత ధైర్యంగా ఎన్ని పెద్ద మాటలు అంటున్నావు? ఇదిగో నా దెబ్బ, కాచుకో” అని కర్రతో ఘనశ్యాం మహారాజ్ ని ఒక దెబ్బ వెయ్యబోయాడు. ఘనశ్యాం మహారాజ్ అంత పెద్దకర్రను చేతితో లాక్కుని విరిచి అవతల పారేసాడు. అపుడు భవానీదత్తు మరింత కోపంతో తన ముష్టిఘాతంతో ఘనశ్యాం మహారాజ్ ని గాయపరచాలని ప్రయత్నించగా అతని చేతిని కూడా ఘనశ్యాం మహారాజ్ విరిచి పారేసాడు. వాడు బాధతో అరుస్తూ కూలబడిపోయాడు. ఇంత చిన్న పిల్లాడు ఏమిటి, ఇంత శక్తి ఇతనికి ఎలా వచ్చిందా అని ఆశ్చర్యపోయాడు. ఘనశ్యాం మహారాజ్ "ఇకనైనా బుద్ధి తెచ్చుకో. నువ్వు చిన్నపిల్లవాడి మీద ఇంత నిర్దాక్షణ్యంగా బలప్రయోగం చేస్తావా" అని చెప్పి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు. కాసేపటికి ఘనశ్యాం మహారాజ్ ఇంటి దగ్గర భవానీదత్తు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. వాడి చేతికి కట్టు కట్టి ఉంది. వాడు ధర్మదేవ్ తో ఘనశ్యాం మహారాజ్ మీద ఈ విధంగా ఫిర్యాదు చేసాడు "మీ ఘనశ్యాం మహారాజ్ నా నేరేడు చెట్టు ఎక్కి, కాయలన్నీ దులిపేసి దొంగతనం చేయటమే కాకుండా అడ్డు చెప్పబోయినందుకు నా చెయ్యి విరక్కొట్టాడు, మీరే చూడండి."  దానికి రాంప్రతాప్ "ఏం మాట్లాడుతున్నావు భవానీదత్తు, ఎనిమిది ఏళ్ళ కుర్రవాడైన ఘనశ్యాం మహారాజ్ అల్లరి పనులు చేస్తాడని మాకు తెలుసు కాని నువ్వు ఇంత బలసాలివి, పెద్దవాడివి. నీ అంతటి వాడిని ఎదుర్కుని నీ చెయ్యి విరక్కోట్టడం ఏమిటి? ఎందుకు అబద్దాలు చెప్తున్నావు, ఇది మంచి పధ్ధతి కాదు" అని మందలించాడు.

దానికి భవానీదత్తు "కాదు, నేను చెప్తున్నది నిజమే. ఇతను 8 ఏళ్ళ పిల్లవాడు కావచ్చు కాని నా చెయ్యి విరక్కొట్టాడు. నా చేతికట్టు కూడా చూస్తున్నారు కదా, ఇదంతా అబద్ధం అంటారా? మరి నా బాధ కూడా అబద్ధమే అంటారా” అని ఎదురు ప్రశ్నించాడు. అపుడు ఘనశ్యాం మహారాజ్ కల్పించుకుని "నాన్నగారు భవానీదత్తు చెప్పినది నిజమే, నేనే ఇతని చెయ్యి విరక్కొట్టాను" అని చెప్పగా అందరు ఆశ్చర్యపోయారు. అపుడు భవానీదత్తు "చూసారా, నేను చెప్తున్నది అబద్ధం అన్నారు. మీ పిల్లవాడే నిజం చెప్తున్నాడు కదా. ఇప్పటికైనా నమ్మండి" అనగా ఘనశ్యాం మహారాజ్ నవ్వుతూ "భవానీదత్తు నా దగ్గరికి రా" అనగా "ఎందుకు" అని ప్రశ్నించగా "నీ రెండో చెయ్యి కూడా వీరందరి ముందు విరక్కొడితే కాని వీరికి మన మాటల మీద నమ్మకం కలగదు" అన్నాడు. అపుడు భవానీదత్తు చాలా భయపడిపోయాడు. ధర్మదేవ్ జరిగినదంతా అర్థంచేసుకుని "చూడు భవానీదత్తు, కోమలమయిన పసిపిల్లాడిని నువ్వు మోసం చేయాలనుకుంటే భగవంతుని కన్నా ఎక్కువ బలం వాళ్ళ చేతుల్లో ఉంటుంది. నీకు అత్యాశ ఎక్కువ ఉన్నట్లుంది. ఎపుడు దోచుకోవటమే కాదు, ఎదుటవారికి   ఇవ్వడం కూడా నేర్చుకో. నీది కాని సొత్తు మీద అజమాయిషీ చెయ్యడం, చిన్నపిల్లలను భయపెట్టడం అనేది సరైన పధ్ధతి కాదు. ఇకనయినా నువ్వు బుద్ధిగా ఉండు, నీ అత్యాశను వీడి, అందరికి పంచటం దానిలో ఉన్న ఆనందాన్ని పొందుతూ నీ జీవితాన్ని మార్చుకో. ఇక నువ్వు వెళ్ళిరా" అని అతన్ని పంపివేసాడు. అప్పటినుంచి భవానీదత్తులో అనూహ్యమయిన మార్పు వచ్చింది. అతను తన ప్రవర్తనకి చాలా సిగ్గుపడి అప్పటినుండి పిల్లలను యధేచ్చగా ఎపుడు కావాలంటే అపుడు పళ్ళు కోసుకోనివ్వటం, వారు తింటే చూసి ఆనందించడం నేర్చుకున్నాడు.

భవానీదత్తుడి ఆతిధ్యం
మాములుగానే ఘనశ్యాం మహారాజ్ తన మిత్రులు మాధవ్, ప్రయాగ్, వీణితో కలిసి రోజు మాదిరే తోటలవెంట తిరుగుతుండేవాడు. వారు ఆ సందర్భంలో కేరింతలు కొడుతూ, ఆటలాడుతూ, అల్లరి చేస్తూ ఒకసారి భవానీదత్తు ప్రదేశానికి రావటం జరిగింది. వాళ్ళ హడావిడిలో వారుండగా వీణి భవానీదత్తు అక్కడికి రావటం గమనించి "అదిగో భవానీదత్తు వస్తున్నాడు, మళ్లీ మనల్ని ఏమైనా అంటాడేమో, పదండి పరిగెత్తండి" అని అంటుండగా ఘనశ్యాం మహారాజ్ వారిని వారించాడు. అపుడు భవానీదత్తు ఘనశ్యాం మహారాజ్ దగ్గిరకి వచ్చి తన చేతిలో ఉన్న పళ్ళబుట్టని ఘనశ్యాం మహారాజ్కి అందిస్తూ "ఘనశ్యాం మహారాజ్ నా కళ్ళు తెరిపించావు, ఈ పళ్ళబుట్టని స్వీకరించండి. కడుపార తినండి. ఇది నా సొంతతోటలో పండినటువంటి పళ్ళు. మీరు నిస్సంకోచంగా వీటిని స్వీకరించండి. మనస్పూర్తిగా నేను వీటిని మీకు సమర్పిస్తున్నాను. భూమాత ఒక విత్తనం వేస్తే మాకు ఎన్నో వందల ఫలాలను ఇస్తుంది, నేను ఇంతకాలం స్వార్థంగా వాటిని దాచుకోవడం, వాటి ద్వారా ధనాన్ని సంపాదించడం మొదలు పెట్టాను కానీ నువ్వు నా కళ్ళు తెరిపించావు. మన ప్రకృతిమాతకి మనం ఏదైనా ఇస్తే ఎన్నో రెట్లు అధికంగా ఆమె మనకిస్తుంది, వాటిలో కొంతైనా ఇతరులతో పంచుకుంటే వచ్చే ఆనందం నాకిప్పుడే తెలిసివచ్చింది. కాబట్టి నన్ను కనికరించి మీరందరూ దయతో ఈ పళ్ళని ఆరగించండి" అని ఎంతో వినయంతో ఘనశ్యాం మహారాజ్కి ఆ పళ్ళని సమర్పించాడు. ఈ విధంగా భవానీదత్తులో ఏ అస్త్రం ప్రయోగించాకుండానే మార్పు తీసుకొచ్చారు ఘనశ్యాం మహారాజ్.
అశ్వనీ దేవతలు - వారి వైద్యం

ఘనశ్యాం మహారాజ్ ప్రతిరోజూ చపయ్య గ్రామంలోని ఒక ఆలయానికి వెళ్ళటం, ప్రసాదాన్ని పంచడం చేస్తుండేవారు. సాక్షాత్తు నరనారాయణుడి స్వరూపమయిన ఘనశ్యాం మహారాజ్ని చూడటానికి అదృశ్యరూపంలో చాలామంది దేవతలు వస్తుండేవారు. ఒకరోజు ఆ గుడి ముందు అశ్వనికుమారులు ఇద్దరు కూడా రావటం, ఘనశ్యాం మహారాజ్ దర్శనం చేసుకోవటం, ఘనశ్యాం మహారాజ్ ఏమి తెలియనట్లుగా వారికి ప్రసాదం ఇచ్చి వెళ్ళిపోయారు. అపుడు ఆ ఇద్దరు కూడా ఇలా అనుకున్నారు “సాక్షాత్తు నరనారాయణుడి స్వరూపుడయిన ఘనశ్యాం మహారాజ్ ని చూడ్డానికి ఎంతోమంది వస్తూపోతూ ఉంటారు,మనం కూడా వచ్చాము దానికి ప్రతిఫలంగా ఆ మహానుభావుడు ఈ ప్రసాదం ఇచ్చారు. వారికి సేవ చేసే భాగ్యం మనకెలా కలుగుతుందో, మనం వైద్యులం కదా. ఏ రకంగా ఆయనకి వైద్యం చెయ్యగలం”. ఘనశ్యాం మహారాజ్ తన మిత్రబృందంతో ఆడుకుంటుండగా వారిలో ఒకరికి మనం దాగుడు మూతలు ఆడుకుందామా అనే ఆలోచనరాగా వారు ఆ ఆట ఆడటం ఆరంభించారు. అపుడు ఘనశ్యాం మహారాజ్ మనసులో “ఈ అశ్వనీకుమారులు ఎంతో వినయంతో నన్ను చూడటానికి వచ్చారు, నా ప్రసాదం స్వీకరించారు. దానికి ప్రతిఫలంగా వారు ఏదైనా సేవ చేయాలనుకుంటున్నారు, సరే మనం ఒక అవకాశం ఇద్దామని మనసులో సంకల్పించుకుని ఆ ఆట ఆడుతూ తొడకి పెద్ద గాయం చేసుకున్నారు. రక్తం కారుతుండగా మిత్రులంతా చూసి చాలా భయపడిపోయారు. అపుడు ఘనశ్యాం మహారాజ్ వారిని శాంతపరుస్తూ "నేను ఇందాక వస్తుండగా గుడి దగ్గర వైద్యులని చూసాను, మీరు వెళ్లి వారిని తీసుకురండి" అని పంపించాడు. ఈ లోపల ఆ స్నేహితులలో ఒకరు ధర్మదేవ్ కి ఈ సంగతి చెప్పగా వారంతా గాభరా పడుతూ ఘనశ్యాం మహారాజ్ దగ్గరకి పరిగెత్తుకు వచ్చారు. ఈలోగా అశ్వని కుమారులు ఇద్దరు ఘనశ్యాం మహారాజ్  గాయాన్ని శుభ్రంగా  తుడిచి వనమూలికలతో కట్లుకట్టి ఆయనతో ఇలా అన్నారు "భగవాన్ మరి మీకు గాయమైనందుకు కన్నీరు కార్చాలా లేక మీకు సేవ చేసే అవకాశం వచ్చినందుకు సంతోషంతో కన్నీరు కార్చాలో మాకు తెలియట్లేదు"

అని నమస్కరించి వెళ్ళిపోయారు. ఈలోగా భక్తిమాత పరుగున వచ్చి కట్లు విప్పి చూడగా ఘనశ్యాం మహారాజ్ కి  గాయపు గుర్తు ఒకటే కనిపించింది. ఈ విధంగా ఘనశ్యాం మహారాజ్ తన భక్తుల యొక్క చిన్న కోరికను కూడా తీర్చడానికి స్వయంగా బాధను అనుభవించారు. ఏ రకంగా మేము సాయం చెయ్యాలి అని అనుకున్నపుడు ఆయన కావాలని వారి సంకల్పాన్ని తీర్చటం కోసం గాయపడటం, వారిద్దరికీ వైద్యం చేసే అవకాశం కల్పించటం, ఈ రకంగా ఆయన తత్వాన్ని తెలియచేయటం జరిగింది.