N. Sairam Garu : +91 99631 18716 || Email: srnanduri50@gmail.com. Please visit our spdss.org website for more articles.

Our website is very young as it was launched at the end of July 2013 and we have to go a long way for which we seek your support in the form of suggestions and guidance. We have some interesting topics related to the spiritual science.

Our objective is to bring together the wisdom of our ancients with modern science.



Sunday, 13 April 2014

SwamiNarayan - Episode 18

భూతల్పూర్ మాయారాణి
ఈ విధంగా తన తపస్సు ముగించుకున్న బాలముని వర్ణిరాజ్ తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించాడు. బుతోల్ పూర్ పట్టణంలో ప్రవేశించారు. సాధారణంగా మునులను, సాధకులను వారి తపస్సు ఫలించిన తరువాత వారిని మాయ ఏదో రకంగా  కమ్మివేస్తూ ఉంటుంది, అలాగే స్వామి వారిని కూడా మాయ ఏ విధంగా పరీక్షిస్తుందా అని దేవతలు చూస్తూ ఉన్నారు. ఆ సమయం రానే వచ్చింది. అలా ప్రయాణం చేస్తూ  వర్ణిరాజ్ భూతల్పూర్ అనే నగరానికి చేరుకున్నారు. అలసిపోయి ఉండడం వల్ల ఆయన ఒక చోట ఆగి విశ్రాంతి తీసుకుంటూ అలాగే నిద్రపోయారు. భూతల్పూర్ మహారాణి అయిన మాయావతి తన భటులతో, దాసీజనంతో మేనాలో తరలి వచ్చి తమ నగరంలో తపస్సు చేసుకునేవారిని, యోగులను కలవడం పరిపాటి. అదే విధంగా ఆమె ఆ రోజు వెళ్తుండగా దారి పక్కన పడుకున్నవర్ణిరాజ్ మీద ఆమె దృష్టి పడింది. 



మేనాను ఆపమని చెప్పి ఆమె కిందకి దిగి స్వామివారిని చూస్తూ "ఆహ ఏమి తేజస్సు, శరీరం శుష్కించి ఉన్నప్పటికీ ఇతని మొహంలో ఎంత తేజస్సు ఉంది" అనుకుంటూ ఆమె తన  పరివారంతో అతనిని సమీపించి ఎంతో భక్తితో "బాలముని, మీకు నమస్కారం" అని పలకరించగా వర్ణిరాజ్ నిద్రలేచి ఆమెను ఎంతో సాదరంగా దీవించారు. ఆమె తనను పరిచయం చేస్కోకముందే ఆయన ఆమెను  "మీరు ఈ భూతల్పూర్ నగరానికి మీరు మహారాణి కదా" అనగా "అవును స్వామి, నా పేరు మాయావతి. మీకు నా వివరాలు ఎలా తెలుసు" అనగా "ఈ రాజభటులు, గుర్రాలు, ఈ వైభోగం చూస్తె ఎవరికైనా తెలిసిపోతుంది మీరు మహారాణి అని, దానిలో ఆశ్చర్యం ఏముంది" అన్నారు. అప్పుడు ఆవిడ ఆయనను "స్వామి నాదొక కోరిక, తమరు మా మహలుకు వచ్చి మా ఆతిధ్యం స్వీకరించాలని మనవి" అని ప్రార్ధించగా వర్ణిరాజ్ సమాధానంగా "తపస్సు చేసుకునేవారి మార్గం వేరే ఉంటుంది, అది రాజమహల్ కు వైపు ఉండదు. 

నన్ను మన్నించండి, నా దారి వేరే మార్గంలో ఉంది" అని సున్నితంగా తిరస్కరించారు. దానికి ఆమె "ఎందుకు మీరు భయపడుతున్నారు. మీరు తపస్వులు కదా, మా మహల్ కి వచ్చి మా వైభోగం చూస్తే మీ మనస్సు మారిపోతుందని అనుకుంటున్నారా? మనసు కోతి వాలే చంచలమైనది కదా, అందుకనే మీరు రావడానికి నిరాకరిస్తున్నారా? మా ఆతిధ్యాన్ని తీసుకోకుండా వెళ్ళిపోవడానికి అదేనా కారణం" అని అడిగింది. దానికి వర్ణిరాజ్ "సంయమనం ఉన్నవాడు ఎటువంటి ప్రలోభాలకు లొంగరు" అని చెప్పగా మాయారాణి "నిజంగా మీకు సంయమనం ఉన్నట్లయితే మా ఆతిధ్యాన్ని స్వీకరించండి, మా వైభోగం చూసినాక కూడా మీ వైరాగ్యంలో ఎటువంటి మార్పు లేకపోతే మీరు నిజమైన సన్యాసిగా నేను అంగీకరిస్తాను" అని సవాలు విసిరింది. దానికి స్వామి నిశ్సబ్దంగా అంగీకరించి ఆమెతో పాటు ఆమె సమర్పించిన వాహనాన్ని తిరస్కరించి ఆమె పరివారంతో పాటు కాలినడకన   బయలుదేరి రాజమహల్ కి చేరుకున్నారు.

అగ్ని పరీక్ష
తన మహల్ కి చేరుకున్నాక మాయారాణి మహారాజుని కలిసి ఆయనతో తన యాత్రా విశేషాలు చెబుతూ “ఆ బాలతపస్వి ఎంతో అందంగా ఉన్నాడు, ఎంతో తేజస్సుతో ఉన్నాడు. అతని గురించి నాకు ఒక ఆలోచన ఉన్నది, మీరు అంగీకరిస్తే చెబుతాను" అని అంది. దానికి మహారాజు సమ్మతించగా ఆమె "ఈ బాల తపస్వి సంసారాన్ని వదిలేసాడు, యుక్త వయస్సులో ఉన్నాడు. ఇతనికి మన ఇద్దరి కుమార్తెలని ఇచ్చి వివాహం చేద్దాము. మనకి ఆ భగవంతుడు మగ పిల్లవాడిని ఇవ్వలేదు కదా, వివాహం అయితే మన కుమార్తెలు మనల్ని విడిచి వెళ్ళిపోతారు, కనుక ఇతనికి మన కుమార్తెలని ఇచ్చి పెళ్లి చేసి మన దగ్గరే ఉంచుకుందాము. దానికి ఆ రాజు గారు "నీ ఆలోచన బాగానే ఉంది, కాని ఆ బాలతపస్వి అందుకు అంగీకరిస్తారా?" అని అడుగగా దానికి మాయారాణి నవ్వుతూ "మీరు అనుజ్ఞ ఇచ్చారు, మిగిలిన సంగతి నేను చూసుకుంటాను" అని చెప్పింది. మాయారాణి తరువాత తన ఇద్దరు కుమార్తెలయిన ఇలా, సుశీల లను పిలిచి ఒక బంగారు పళ్ళెంలో పంచభక్ష్యపరమాన్నాలను పెట్టి స్వయంగా వారిని వర్ణిరాజ్ కు అందివ్వమని చెప్పింది. అదే ప్రకారం ఆ ఇద్దరు సౌందర్యవతులు వర్ణిరాజ్ ఉంటున్న మందిరానికి వచ్చారు. అప్పుడు స్వామి ధ్యానముద్రలో ఉన్నారు. వారు ఆయనని ఎంతో మర్యాదగా భోజనానికి పిలువగా స్వామి వారిని చూడకుండానే వారిని  ఉద్దేశించి "ఎవరు మీరు, మా కోసం ఎందుకింత కష్టపడుతున్నారు" అని అడుగగా మేము మాయారాణి కుమార్తెలెం. మీకు భోజనం అందివ్వడానికి వచ్చాము"  అనగా “మీరు ఈ రాజ్యపు యువరాణులు, మీకెందుకింత కష్టం. నేను సాధువుని కాదు, యోగిని కాదు, మామూలు మనిషిని. నాకు మీరు సపర్యలు చేయనవసరం లేదు" అన్నారు. "మీరు ఎవరైనా కానివ్వండి, మీరు మాకు అతిధి. ఈ ఆహారాన్ని స్వీకరించండి" అని పళ్ళెం పైన ఉన్న వస్త్రాన్ని తీసారు. అప్పుడు వర్ణిరాజ్ "నేను తామసిక ఆహారం తినను, కేవలం ఫలాలు చాలు" అని కేవలం ఫలాన్నే తీసుకున్నారు. తరువాత వారికి ఏమి మాట్లాడాలో తెలియక మౌనంగా అక్కడినుండి వచ్చేశారు. వారు తమ తల్లితో "ఆయన కేవలం ఫలాన్నే స్వీకరించారు, కనీసం మా మొహాల్ని కూడా చూడలేదు. మేము తిరిగి వెళ్ళినా ఆయన మమ్మల్ని గుర్తుపట్టరు" అనగా దానికి ఆమె "ఈ బాలతపస్వి నిజమైన సన్యాసిలా ఉన్నాడు, ఇతనికి స్త్రీ ల మీద గౌరవము కూడా మెండుగా ఉన్నది, ఇటువంటి వాడిని తిరిగి సంసారం మీద ఆసక్తి కలిగించడం కొంచెం కష్టమైనా విషయమే. ఇతనికే నా మనసులోని కోరికను చెప్పడం ఉత్తమం" అని నిర్ణయించుకుని స్వామి విశ్రమిస్తున్న మందిరానికి వచ్చింది..
ఆ సమయానికి వర్ణిరాజ్ నిద్రిస్తున్నారు. ఆమె మెల్లగా స్వామిని నిద్రలేపగా ఆయన లేచి ఆమెకి నమస్కరించి "అమ్మా ఎందుకొచ్చారు" అని అడుగగా "వర్ణిరాజ్ నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విను, నువ్వు ఇప్పుడిప్పుడే యుక్తవయసులోకి వచ్చావు. ఈ యుక్తవయస్సు దాటడం చాలా కష్టం. నా ఇద్దరు అందమైన కూతుళ్ళను నీవు పెళ్ళి చేసుకుని భార్యలుగా స్వీకరించి, మాతోనే ఉండి మా తదనంతరం ఈ రాజ్యాన్ని పరిపాలించు. సన్యాసిగా ఉండు ఏమి సాధిస్తావు” అని కోరగా, వర్ణిరాజ్ ఆమెకు నమస్కరించి “నా ఆశయం వేరు, నా జీవితలక్ష్యం వేరు, నేను తపస్సు అనే మార్గం ఎంచుకున్నాను. ప్రజలందరికి మనశ్శాంతి  ఎలా సంపాదించుకోవాలి అని నేను చెప్పాలన్న నిర్ణయంతోనే నేను బయలుదేరాను. ఈ మార్గంలో నేను ఒంటరిగానే ప్రయాణించాలి. నాకు సంసారం అనే బంధం ఉండకూడదనే నేను నా కుటుంబం నుంచి దూరంగా వచ్చాను. కాబట్టి మీరు తెచ్చిన ఈ ప్రస్తావన నాకు అంగీకారం కాదు" అని వినయంగా తిరస్కరించాడు. దానికి మాయారాణి మరింత పట్టుదలగా "ఇంకొక్కసారి ఆలోచించు వర్ణిరాజ్, నేను తెచ్చిన ఈ ప్రస్తావన  నిరాకరించి ఏం కోల్పోతున్నవో ఆలోచించు" అని అర్ధించింది. "మహారాణి నేను ఎంతో ధృడనిశ్చయంతో సంసారాన్ని విడిచి వచ్చేసాను. నా నిర్ణయంలో మార్పు లేదు. మీ కుమార్తెలకి మంచి సంబంధం చూసి వివాహం చెయ్యండి. ఈ ప్రస్తావన తెచ్చి మీరు మంచి పని చేసారు, నేను తక్షణం ఇక్కడినుండి బయలుదేరతాను" అని వర్ణిరాజ్ చకచకా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయారు. మాయరాణికి ఒక్కసారిగా ఏమి చేయాలో అర్థం కాలేదు, కాని ఆమెకి తానూ మహారాణి ని అనే అహంకారం ఇంకా మిగిలే ఉండి. తక్షణం మాహారాజుని కలిసి జరిగింది చెప్పింది. ఆయన "వర్ణిరాజ్ నిజమైన తపస్వి కాబట్టి ఆయన నీ ప్రస్తావన తిరస్కరించారు. మరిప్పుడు ఏమి చేద్దామనుకుంటున్నావు" అని అడుగగా "అది కేవలం ప్రస్తావన కాదు, నా స్వప్నం. అది నేను తప్పక నెరవేర్చుకుంటాను. ముందు వర్ణిరాజ్ మందిరం బయటికి వెళ్ళకుండా భటులకి ఆదేశం ఇవ్వండి" అనగా "ఆయన మహా తపస్వి, మనం వాయువుని, సమయాన్ని మన ఆధీనంలో ఉంచుకోలెం" అని మందలించాడు. దానికి ఆమె "నేను దేనైనా నా ఆధీనంలోకి తీసుకురాగాలను, దానికి కొంత సమయం కావాలి. ముందు అతనిని వెళ్ళకుండా ఆపండి" అని చెప్పింది. మహల్ దాటి వెళ్ళిపోదామని బయలుదేరిన వర్ణిరాజ్ ని భటులు ఎంతో వినయంగా "మహారాజు ఆజ్ఞ లేకుండా మిమ్మల్ని బయటికి పంపలేము" అని విన్నవించుకున్నారు. దానికి వర్ణిరాజ్ నిర్లిప్తంగా ఒక చిరునవ్వు నవ్వి తన మందిరానికి తిరిగి వెళ్ళిపోయారు.
తరువాత మాయారాణి తన కూతుళ్ళను పిలిచి ఈ రాత్రికి మీరు మీ నృత్య గానాలతో ఎలాగయినా సరే వర్ణిరాజ్ ను వశపరుచుకోవాలి అని ఆదేశించింది. మాహారాజుగారు కూడా ఏమి జరుగుతుందా అని కుతూహలంగా గమనిస్తూ ఉన్నారు. ఆ రోజు రాత్రి వర్ణిరాజ్ మందిరాన్ని ఎంతో అందంగా అలంకరించారు. మహారాజు, మాయారాణి ఒక వైపు ఆసీనులై ఉన్నారు. వర్ణిరాజ్ యధాప్రకారం ధ్యానంలో ఉన్నారు. ఇద్దరు రాకుమార్తెలు ఎంతో అందంగా ముస్తాబై తమ ఆటపాటలతో స్వామిని ఆకట్టుకుందామని విఫలప్రయత్నం చేసారు.మహారాణి కూడా ఎంతో నచ్చచెప్పి చూసింది.  ఆయన మౌనంగా లేచి బయటికి వెళ్ళడానికి ఉద్యుక్తులై ఉండగా ఆ ఇద్దరు రాకుమార్తెలు "స్వామీ మీరెటువంటి పురుషులు, మాలాంటి ఇద్దరు సౌందర్యవతులు మీ ఎదురుగా నిలబడి మీకు సమర్పణా భావంతో మీ ముందు ఆడిపాడుతుంటే కనీసం కన్నెత్తైనా చూడలేదే, మా పట్ల మీకు ఇంత అనాదరణ ఎందుకు" అని ప్రశ్నించారు. దానికి సమాధానంగా వర్ణిరాజ్ వారిద్దరినీ సమీపించి తటాలున వారిద్దరికీ పాదనమస్కారం చేసారు. అకస్మాత్తుగా జరిగిన ఈ  సంఘటనికి యువరాణులు దిగ్భ్రాంతి చెందారు. "ఏమిటి వర్ణిరాజ్ మీరు చేస్తున్నది, ఎందుకు మాకు పాదనమస్కారం చేస్తున్నారు" అని ప్రశ్నించగా దానికి వర్ణిరాజ్ నిర్వికారంగా లేచి "నేను అందమైన స్త్రీని చూసినప్పుడల్లా నాకు మా అమ్మగారు గుర్తుకు వస్తారు, ఆవిడ ఎంతో అందంగా ఉండేది. అలాగే మా వదినగారు కూడా అంత అందంగా ఉండేది. ఏ స్త్రీని చూసిన కూడా నాకు మాతృత్వంతో నిండివున్న మా తల్లిగారు, వదినగారే గుర్తుకువస్తారు. వారి పాదాలకి నేనెప్పుడు నమస్కరిస్తూ ఉండేవాడిని. అందుకే మీకు కూడా నమస్కరించాను. ఇంతకన్నా నేను మీ అందానికి ఏ విధంగా ఆదరణ చూపగలను" అని వివరించాడు. వారలా ఆశ్చర్యంలో ఉండగానే ఆయన అలా నిర్వికారంగా నడుచుకుంటూ నిశీధిలో కలిసిపోయి తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగించారు. ఈ సంఘటన చూసిన మహారాజు మరియు మాయారాణి ఆయన వెళ్లి దిక్కుగా చూస్తూ నమస్కారం చేసుకున్నారు. మాయారాణి "నేను ఎన్నో రకాలుగా ఆయనను ఈ రాజమహల్ లోనే ఉండేట్లుగా ప్రయత్నించాను. నేను ఎన్నో ప్రయోగాలు చేసినా ఆయనను ఆపలేకపోయాను. ఎంత ప్రలోభ పెట్టినా ఆయన వాటిని తృణీకరించి వెళ్ళిపోయారు. ఆయన సాధారణ మానవుడు కాదు, మహాత్ముడు. ఆయన పేరు దశదిశలా మారుమ్రోగిపోతుంది. ఆయన మన మహల్ కి రావడం వల్ల మనకి ఎంతో పుణ్యం కలిగింది. మహాత్మా నీకు నమస్కారం" అని మనసులోనే అనుకుంది.
ఈ సంఘటనకి భూమాత ఎంతో పులకించిపోయింది. మహదానందంగా ఉన్న భూమాతను సమయ దేవత "ఏవమ్మా భూమాత, మీ ఆనందానికి కారణమేమిటని అడుగగా "స్వామి ఎంత అద్భుతంగా మాయారాణి పరీక్ష నుంచి బయటపడ్డారు, ఆయనకి ఎంత నిగ్రహమో కదా. ఇటువంటి మహాత్ములు ఎప్పుడో కాని భూమి మీదకి రారు, వారి పాదస్పర్శ తగిలితే నాకు సంతోషం కాక మరింకేముంటుంది. ఇదే నా ఆనందానికి కారణం" అని వివరించింది. దానికి సమయ దేవత "అవును నిజమే, ఆ స్వామి లీలలకు అంతులేదు" అనగా భూమాత "మునుముందు ఇంకేం జరగబోతోంది, కాస్త చెప్పవా" కుతూహలంగా అడుగగా "స్వామి తన ప్రయాణంలో తదుపరి గోపాల్ యోగి అనే గొప్పవ్యక్తిని  కలుస్తారు. సాక్షాత్తు నరనారయణ స్వరూపమైన స్వామి మానవమాత్రుడైన ఈ యోగి దగ్గరకు ఎందుకు వెళ్ళారో అని నాకు తెలుసుకోవాలని ఉంది " అని చెప్పింది.