N. Sairam Garu : +91 99631 18716 || Email: srnanduri50@gmail.com. Please visit our spdss.org website for more articles.

Our website is very young as it was launched at the end of July 2013 and we have to go a long way for which we seek your support in the form of suggestions and guidance. We have some interesting topics related to the spiritual science.

Our objective is to bring together the wisdom of our ancients with modern science.



Monday, 20 July 2015

SwamiNarayan - Episode 47 - Part 1 and Part 2

భక్తురాలిపై అనుగ్రహం

ఒక సారి స్వామి నారాయణ గారి భక్తుడైన సుర్సింగ్ దర్బార్ అనే సంస్థానాధిపతి స్వామి నారాయణ గారిని భిక్ష కోసం తన ఇంటికి ఆహ్వానించాడు. అందుకంగీకరించిన స్వామి నారాయణ గారు తన శిష్య బృందంతో ఆ పట్టణానికి వెళ్ళగా ఘన స్వాగతంతో సుర్సింగ్ దర్బార్ ఆయనకిఎదురు వెళ్లి స్వాగత సత్కారాలతో ఆయనకి భిక్షను సమర్పించుకున్నాడు. వారి ఇంటి భోజనం చాలా సాత్వికంగాను, రుచికరంగానూ ఉండి స్వామి నారాయణ గారికి చాలా నచ్చింది. ఆ భోజనం తయారు చేసిన వారి సాత్విక మనస్సు దానిలో ప్రస్ఫుటించింది. ఎంతో ఇష్టంగా ఆహారం తిన్నాక స్వామి నారాయణ గారు చాలా సంతుష్ట పడి, ఆహా ! ఈ భోజనం ఎంత రుచికరంగా ఉంది !’’ ఎంత సాత్వికంగా ఉంది ! ఎవరీ వంటకాలన్నీ తాయారు చేశారు?” అని సుర్సింగ్ ని ప్రశ్నించగా సుర్సింగ్ భార్య, “ప్రభూ! ఇవన్నీ నేనే చేశాను” అని బదులు ఇచ్చింది. 


“లోగడ మన పెద్దవాళ్ళు ఏం సెలవిచ్చారంటే ఒకరి హృదయాన్ని, మనస్సుని తెలుసుకోవాలంటే వారు వండిన వంటకాలని బట్టి గ్రహించవచ్చును” అని అన్నారు. ఇంత చక్కటి భోజనాన్ని మాకిచ్చినందుకు మేము ఎంతో కృతజ్ఞులము . ఏమంటారు పరమానంద్ గారూ ? అని ప్రక్కనే ఉన్న తన అనుచరునితో అనగా “శునకం (కుక్క) కూడా తనకి రొట్టె ముక్కని ఇచ్చిన వారిని మరిచి పోదు. ఈ రోజు ఈ భోజనంలో ఎంతో ప్రేమ,ఆదరణ, భక్తి కలగలిసి ఈ భోజనం చాలా రుచిగా ఉంది ప్రభూ!” అని సెలవిచ్చాడు. ఈ మాటలు విని సుర్సింగ్ దర్బార్ భార్యకి చాలా సంతోషం కలిగింది. కాని ప్రక్కనే ఉన్న అత్తగారికి మాత్రం చాలా కోపం వచ్చింది. కోడలిని ఈ విధంగా ప్రభుశ్రీ, అతని అనుచరులు మెచ్చుకోవడం ఆవిడకి సుతారం నచ్చలేదు. పరమానంద్ గారు ఇంకా ఇలా అన్నారు “ఇటువంటి భోజనాన్ని మాకు ఇచ్చినందుకు మీ ఆతిథ్యాన్ని, ఈ భోజనాన్ని మేము ఎప్పుడూ గుర్తు పెట్టుకుంటాము”. “కల్యాణమస్తు సోదరీ !” అని మనసారా దీవించారు.


ఆ రోజు స్వామి నారాయణ గారు తన విశ్రాంతి గృహానికి వెళ్లి పోయాక అత్త గారు తన కోడలిని పిలిచి ఏమిటీ ఇంత పని చేశావు ప్రభుశ్రీ ముందు, పరమానంద గారి ముందు? నీవు నన్ను చాలా అవమానం చేశావు. నీవు చేసిన పని నాకేమీ  నచ్చ లేదు” అని అనగా కోడలు చాలా గాభరా పడి, “అత్తయ్య గారూ ! మీరు సిగ్గు పడేంత, అవమాన పడేంత తప్పు నేనేం చేశాను ?”అని అమాయకంగా అడిగింది. దానికి సమాధానంగా ఆ అత్తగారు  ఇలా మాట్లాడింది. స్వామి నారాయణ గారు ఈ  భోజనం ఎవరు తయారు చేశారు? అని అడిగినప్పుడు ఈ వంటకాలన్నీ నేనే తయారు చేశాను అని నీవు చెప్పలేదా?” అని గట్టిగా అడిగింది. పాపం ! ఆ అమాయకురాలు అత్తగారి స్వభావం ఇంకా తెలుసుకోలేక పోయింది. “అవును , చెప్పాను. ఆయన ఆ భోజనాన్ని ఎంతో మెచ్చుకున్నారు కూడా” అని జవాబు చెప్పింది.

అత్తగారు ఇంకా కోపంగా “ఏమిటీ? వంట అంతానువ్వే చేశావా?అసలు వంట ఇంటికి దారి కూడా నీకు తెలియదు వంటంతా నువ్వే చేశావా?” అని గట్టిగా కోప్పడింది. నా దగ్గర వంట చేయడానికి చాలా మంది పని వాళ్ళు ఉన్నారు. అయితే ప్రభుశ్రీకి పనివాళ్ళ చేత వండించిన భోజనం పెట్టడం ఇష్టం లేక ఆయన ఆతిథ్యం కోసం నిన్ను వంట చేయమని చెప్పాను. అయినా నీవు వంట చేస్తున్నప్పుడు “ఇది ఇలాచేయి”, “అది అలా చేయి” అని నేను నీకు సలహాలు ఇవ్వలేదా? నా సలహాలని బట్టే కదా నీవు వంట చేసింది. అలాంటప్పుడు వంటంతా నేనే చేశాను అని ప్రభుశ్రీకి ఎందుకు చెప్ప వలసి వచ్చింది?” అని కోపంతో ఊగిపోతూ కోడలిని నానా మాటలు అనసాగింది. “అయినా ఏముంది? ప్రభుశ్రీ భోజనానికి కాని రుచికి కాని ప్రాధాన్యత ఇవ్వరు. నీకు తెలియదా? విదురుడు శ్రీకృష్ణున్నితన ఇంటికి  భోజనానికి పిలిచినప్పుడు ఆయనకి అరటి తొక్కలతో సహా దాన్ని భుజించారు. ఏదో ఆయన యాదాలాపంగా భోజనం బాగుంది అనేసరికి “ఆహా” అని నీవు పొంగి పోయి “నేనే చేశాను” అని నీవు చెప్పడంలో ఏమిటీ అంతరార్థం? నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు అని వెటకారంగా ఇంకా నానా దుర్భాషలాడింది. అందరి ముందు నేను ఎందుకూ పనికి రాని దద్దమ్మగా నిరూపించావు. నీ ప్రవర్తనేమీ నాకునచ్చ లేదు. నాకు తెలుసు నీవు ఏదో కుట్ర పన్నుతున్నావు, ఎలాగైనా సరే ఏమో చేసి నన్ను ఇంట్లోంచి వెళ్లగొట్టే ప్రయత్నంలో ఉన్నావు. ఆ ప్రయత్నాన్ని నేను ఫలించనివ్వను. నువ్వు నన్ను ఇంట్లోనుంచి వెళ్లగొట్టే ముందే నేను నిన్ను ఇంట్లోనుంచి వెళ్ళగొడతాను. మర్యాదగా ఈ క్షణమే నువ్వు ఇంట్లోనుంచి వెళ్ళిపో !” అని ఆవిడ గట్టిగా తన కోడలిని దబాయించింది, బెదిరించింది.

దానికి అమాయకురాలైన ఆ కోడలు బెదిరి పోయింది, బాగా గాభరా పడిపోయింది. తానూ చేసిన తప్పేమిటో, అత్తగారికి అంత కోపం ఎందుకు వచ్చిందో ఆమెకి కొంచెం కూడా అర్థం కాలేదు. “అత్తయ్య గారూ !” “దయ చేసి నన్ను ఇంట్లోనుంచి వెళ్లి పొమ్మని చెప్పకండి, నేను ఇటువంటి పొరబాటు ఇక ముందెప్పుడూ చేయను. మీరెలా చెప్పితే నేను అలాగే నడుచుకుంటాను. నేను బయటకి వెళ్లి ఎక్కడ ఉండగలను? ఎవరిదగ్గర ఉండగలను?దయ చేసి నన్ను ఇంట్లోనుంచి వెళ్ళగొట్టకండి” అని అన్నది
ఆవిడ క్రోధంతో “నీ మాట వినే ప్రసక్తి లేదు ఇప్పుడు కనుక నేను నీ మాట వింటే నువ్వు నా నెత్తిన ఎక్కి కూర్చుంటావు. ఇంట్లో నీవు ఒక్క క్షణం కూడా ఉండడానికి వీల్లేదు” అని కోడలిని బలవంతంగా నెట్టి వేసింది.
దెబ్బకి ఆ కోడలు క్రింద పడిపోయి విలపించ సాగింది “మాతా ! నన్ను క్షమించు, నన్ను క్షమించు” అని ఏడుస్తూ  చెప్పుతుండగా ఈ లోపున. అమ్మా ! ఏమిటి ఈ గొడవంతా?అంటూ సుర్సింగ్ దర్బార్ వచ్చాడు.
“చూడు! నీ ముద్దుల భార్య ఏం చేసిందో నన్ను ఎలా అవమాని౦చిందో స్వామి వారి ముందు, వారి అనుచరుల ముందు. తిన్న ఇంటి వాసాలు లెక్క పెట్ట గలిగింది నీ భార్య. ఈమె ఒక్క క్షణం కూడా ఈ ఇంట్లో ఉండడానికి వీల్లేదు. ఇప్పుడే చెప్పుతున్నాను నీకు. ఈ ఇంట్లో నేనన్నా ఉండాలి లేకపోతె నీ భార్యన్నా ఉండాలి. ఏం చేస్తావో ఆలోచించుకో!” అని కొడుకుతో గట్టిగా ఆవిడ అరిచి చెప్పింది, ఏ సంగతి ఇప్పుడే, ఇక్కడే నిర్ణయమై పోవాలి. లేకపోతె ఇప్పుడే, ఈ క్షణమే నేను ఇంట్లోనుంచి బయటకి వెళ్ళిపోతాను. ఆత్మహత్య చేసుకుని చచ్చి పోతాను. ఈ ఇంట్లో నేనుంటానా లేకపోతే నీ భార్య ఉంటుందా నిశ్చయం చేసుకో అని తీవ్ర స్వరంతో కొడుక్కి చెప్పింది.

“పాపం! ఈ సంఘటనకి ఏం చేయాలో తెలియక సుర్సింగ్ దర్బార్ దిగాలు పడి నోట మాట రాకుండా ఉండి పోయాడు. తన భార్య అమాయకురాలు అని తెలుసు, తల్లి క్రోధం సంగతి కూడా తెలుసు. ఈ సమస్యని ఎలా పరిష్కరించాలో తెలియక అతను అలాగే ఉండిపోయాడు. అలా విచారంగా, దిగులుగా నిలబడి ఉన్న తన భర్త దగ్గరకి వెళ్లి ఆ అమాయకురాలు , “ మీరెందుకు ఇంత విచారంగా దిగులుగా ఉన్నారు? మీరంత బాధ పడవలసిన అవసరం లేదు. భార్యలెంత మంది అయినా మీకు దొరుకుతారు. నేను లేకపోయినా మీకేమి నష్టం లేదు కాని ఇంకొకరిని భార్యలాగా తెచ్చుకొన వచ్చును. కాని తల్లి మాత్రం ఒక్కటే ఉంటుంది కదా ! ఇంకొక తల్లిని మీరు తెచ్చుకోలేరు. కాబట్టి మీరెంతమాత్రం దిగులు చెందవద్దు. నేనే ఈ ఇంట్లోనుంచి వెళ్లి పోతాను. నా మూలంగా ఈ ఇంట్లో మీ తల్లీ కొడుకుల మధ్య భేదాలు రాకూడదు” అంటూ ఆవిడ కన్నీరు మున్నీరుగా కారుస్తూ మెల్లగా అక్కడనుంచి వెళ్ళిపోయింది. ఆవిడ శ్రీకృష్ణుని భక్తురాలు. తన బాధనంతా కీర్తనల రూపంలో శ్రీ కృష్ణునికి చెప్పుకుంది. “ఓ ఘనశ్యాం మహారాజా! నేకు నేను ఎంతో భక్తి భావంతో మనస్ఫూర్తిగా సేవ చేశాను. ప్రతిఫలంగా నాకు ఎందుకు ఈ శిక్ష విధించావు? నీ ఇంటి ద్వారాన్ని ఎందుకు మూసి వేశావు? ఎందుకు నీ గృహంలో నేను ఉండకుండా ఉండేటట్లు చేశావు? నిన్ను ఎంతో మనస్ఫూర్తిగా ఆరాధించాను, పూజించాను. ఇదేనా ప్రతిఫలం ? నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు. ప్రభూ! నేను చేతులు జోడించి ఎంతో భక్తి భావంతో పూజ చేశాను, నా శక్తితో నేను ఎంత చేయగలనో అంత సమర్పించుకున్నాను. అయినా నీవు నాకు ఇంత కఠినమైన శిక్ష ఎందుకు విధించావు? అని ఆవిడ తన హృదయ వేదన చెప్పుకుంటూ కన్నీరు మున్నీరుగా ఏడవసాగింది. ఘనశ్యామ్ మహారాజా! నేను ఎంతో భక్తి శ్రద్ధలతో నీ నామం ఉచ్చరించాను. అయినా ఎందుకు నా జీవితం, నా సంసారం ఇలా అయిపొయింది?” అని ఆవిడ ఎంతో ఆర్తితో స్వామికి మొర పెట్టుకుంది. “స్వామీ ! నేను కార్చే అశ్రువులతో ఒక నది ప్రవాహం తయారు అయింది. ఎటు చూసినా నాకు గాఢా౦ధకారమే కనిపిస్తుంది. ఈ అంధకారంలో నీవే నాకు ఆశాజ్యోతివి” అని తలచి ఎంతో భక్తి శ్రద్ధలతో అర్పణ చేసుకుంటున్నాను. ఈ అంధకారంలో నీవు నాకు జ్యోతిని ఎందుకు చూపించడం లేదు స్వామీ?అని రోదిస్తూ ఉండి పోయింది.

స్వామి నారాయణ గారి దగ్గరే ఉన్న పరమానంద గారు ఆయన్ని చూసి “ప్రభూ! మీరెందుకు ఏదో దీర్ఘాలోచనలో ఉన్నారు? చాలా గంభీరంగా ఉన్నారు. మీ మొహంలో మొట్టమొదటి సారిగా నేను దిగులు, దైన్యాన్ని చూస్తున్నాను. స్వామీ! ఎందుకు మీరంత బాధ పడుతున్నారు ?” అని అడగ్గా స్వామి నారాయణ గారి నయనాలనుండి రెండు కన్నీటి చుక్కలు క్రింద పడ్డాయి. ఆయన “పరమానంద గారూ ! ఎవరో భక్తురాలు ఎంతో ఆవేదనతో నన్ను పిలుస్తున్నట్టుగా నాకు అనుభూతి కలుగుతుంది” అని సమాధానం చెప్పారు.

“ప్రభూ! మిమ్మల్ని అహర్నిశలు ఎవరు తలుచుకుంటారు?మరి ఏ భక్తునికో, ఏ భక్తురాలికో ఏ సమస్య వచ్చిందో మాకు తెలియదు కాని మీరు వాటిని స్వయంగా అనుభవిస్తుంటారు” అని అన్నారు పరమానంద గారు. స్వామి నారాయణ గారు ఏమి మాట్లాడకుండా దీర్ఘాలోచనలో మునిగి పోయారు. మొహమంతా కొంచెం దిగులుగా కనిపించింది. ఎంతో భక్తితో, ఆర్తితో మొర పెట్టుకున్న ఆ సాధ్వీమణి, ఆ మహా ఇల్లాలు, స్వామి వారికి స్వయంగా ఆతిథ్యం సమర్పించిన అమాయకురాలి ఆవేదన, ఆ భావ తరంగాలు ప్రభుశ్రీ హృదయాన్ని ఎక్కడో స్పృశించి ఆయన్ని కలచి వేశాయి. అందుకనే కాబోలు ఆయన ఏదో గంభీర ఆలోచనలో పడిపోయినట్టుగా ఉన్నారు అని సమయదేవత భావించింది.
ఆ మరునాడు సుర్సింగ్ దర్బార్ స్వయంగా అక్కడకి విచ్చేసి పరమానందగారితో, ప్రభుశ్రీకి, మీకు భోజనాలు సిద్ధంగా ఉన్నాయి. దయచేసి మీరు రావలసింది అని ఆహ్వానించాడు. అలాగే! మేము వస్తాము. మీరు వెళ్ళండి అని చెప్పేసి పరమానంద గారు అతన్ని పంపించేశారు. స్వామి నారాయణ గారి దగ్గర ఉన్న శిష్యులు పరమానంద గారు స్వామి వారు ఎంతో ఉదాసీనంగా ఉన్నారు తప్పకుండా ఏదో జరిగే ఉంటుందని నేను అనుకుంటున్నాను అని అందరు కూడా పరి పరి విధాలుగా అనుకోసాగారు. వారు ఎప్పుడు కూడా స్వామి వారు ఇంత ఉదాసీనంగా ఉండడం చూడలేదు మరి. అందరు భోజనాలకి ఆశీనులయ్యారు. సుర్సింగ్ దర్బార్ ప్రక్కనే రాజమాతగారు నిలబడి ఉన్నారు. శ్రీ స్వామి నారాయణ గారు ఆవిడని ఉద్దేశించి రాజమాత గారూ ! మీరెందుకింత కష్ట పడుతున్నారు? ఎందుకింత శ్రమ తీసుకుంటున్నారు? అని అన్నారు.

దానికి సమాధానంగా “ప్రభూ! దీనిలో శ్రమ ఏముంది? మన పెద్దవాళ్ళు “అతిథి దేవోభవ” అని చెప్పారు కదా! అతిథులకు, దేవుళ్ళకు మేము ఎంతో సంతోషంగా ఆతిథ్యాన్నిస్తున్నాము. ఇందులో శ్రమ ఏమీ లేదు మాకు సంతోషమే ఉంది” అని చెప్పింది. “అందులో స్వయంగా సాక్షాత్తు ప్రభువులే మా ఇంటికి విచ్చేశారు అంతకన్నా మాకు ఇంకా ఏం భాగ్యం కావాలి స్వామీ?”అని ప్రశ్నించింది.

రాజమాతా ! నేను దానికి కాదు  మిమ్మల్ని ప్రశ్నించింది. ఈ రోజు ఎందుకో మీ కోడలు గారు కనిపించడం లేదు. ఆవిడ ఎక్కడున్నారు?అని ప్రశ్నించారు. ప్రభుశ్రీ ! “ఆవిడ ఇంట్లో లేదు” అని ఆవిడ సమాధానం ఇచ్చింది. మరి ఆవిడ ఇంట్లో లేదు అని అంటే ఎక్కడకి వెళ్ళింది? అని తిరిగి ప్రశ్నించారు.

ఆవిడ కాస్త కఠినంగా “ఏదో మా ఇంటి వ్యవహారం ప్రభూ ! ప్రతి ఇంట్లో ఏవో చిన్నా చితకా వ్యవహారాలూ ఉంటాయి
కదా ! అవన్నీ మీకెందుకు చెప్పండి. ముందు మీరు మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించండి” అని అన్నది.
అలాగే రాజమాతా ! “నేను మీ ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరిస్తాను కాని మీ కోడలు గారు ఎక్కడకి వెళ్ళారు?” అని మళ్ళీ ఆయన ప్రశ్నించారు. “ఈ రోజు ఎందుకు రాలేదు?” అని కూడా అడిగారు.  
అయినా ప్రభుశ్రీ ! “మీరెందుకు మా ఇంటి విషయాల్లో జోక్యం చేసుకుంటున్నారు”? అని రాజమాత అడిగింది.
స్వామి నారాయణ గారు సుర్సింగ్ దర్బార్ ని ఉద్దేశించి, “ సుర్సింగ్ గారూ ! ఏం జరిగిందో మీరు చెప్పండి. మీ ఇల్లాలు ఈ రోజు ఇక్కడకి ఎందుకు రాలేదు?” అని ప్రశ్నించగా సుర్సింగ్ దర్బార్ కి ఏం జవాబు చెప్పాలో తెలియక తల్లి వైపు చూశాడు.
ప్రభుశ్రీ ! “మీరు సర్వాంతర్యామి కదా ! మీకు ఏం జరిగిందో అన్నీ మీకు తెలుస్తాయి కదా ! అలాంటప్పుడు మీరు ఎందుకు ఇలా అడుగుతున్నారు?” అని అన్నది.
“కాదు”, “ఏం జరిగిందో నేను  మీ నోటి ద్వారానే వినాలని అనుకుంటున్నాను. చెప్పండి! ఆ ఇల్లాలు ఎక్కడ ఉన్నది?” అని ప్రశ్నించారు.
పరమానంద గారు మాట్లాడుతూ  రాజమాతా ! “సుర్సింగ్ దర్బార్ గారి మొహం చూడగానే మాకు అంతా తెలిసి పోయింది.  మీ ఇంట్లో ఏదో జరగరానిదే జరిగిందని. మీ ఇంట్లో మరి భోజనం తింటున్నప్పుడు మీ సుఖ దుఃఖాలలో కూడా పాలు పంచుకోవాలి కదా ! అది మా బాధ్యత కదా !” అని ఆయన మాట్లాడారు. కాబట్టి దయ చేసి ఏం జరిగిందో మాకు చెప్పండి అని అడిగారు. రాజమాతగారు ఒక్క క్షణం ఆగి “నేను నా కోడలిని ఇంట్లోనుంచి పంపించివేశాను” అని చెప్పింది. ఈ మాటలకి స్వామి నారాయణ గారికి కొంచెం కోపం వచ్చింది. “ఎందుకు?”, “ఎందుకు?” “మీరు ఆ ఇల్లాలిని ఇంటినుంచి బయటకు వెళ్ళగొట్టారు?” అని గట్టిగా అడిగారు. అప్పుడు రాజమాతగారు మౌనం వహించారు. సుర్సింగ్ దర్బార్ “స్వామీ ! మా ఆవిడ చేసిన వంటకాలని, ఆతిథ్యాన్ని మీరు ఎంతో మెచ్చుకున్నారు. అది మా అమ్మ సహించ లేక పోయింది. దానివల్లే ఈ గొడవంతా వచ్చింది” అని చెప్పాడు.
అప్పుడు రాజమాతగారు  “ఇంట్లో ఆతిథ్యం కేవలం ఒక్కరివల్ల జరగదు కదా ! అందరి సమిష్టి కృషి వల్లే జరుగుతుంది కదా ! అది కాకుండా మా కోడలు వంటంతా నేనే చేశాను అని మీతో చెప్పడం నాకు మంచిగా అనిపించలేదు” అని చెప్పింది.
“రాజమాతగారూ ! మీ కోడలు అంత తప్పిదం ఏం చేసింది? అసలు మీరు మీ కొడుకు గురించి గాని అతని భవిష్యత్తు గురించి కాని ఏమైనా ఆలోచించారా?” అని అడిగారు.
“దానికేముంది స్వామీ ? నేను నా కొడుక్కి వేరే వివాహం చేయదలచుకున్నాను” అని నిష్కర్షగా చెప్పింది. ఆవిడ మాటల్లో ముందు ఉన్న నమ్రత, వినయం విధాయకం అన్నీ మాయమైపోయినాయి.
“రాజమాత గారూ ! ఇదంతా తెలిసినాక ప్రజలు ఏమనుకుంటారు?” అని స్వామి నారాయణ గారు అడిగారు.
“స్వామీ ! వాళ్ళందరికీ నా సంగతి తెలుసు, నా కోడలి సంగతి కూడా తెలుసు. వాళ్ళేమీ అపార్థం చేసుకోరు” అని నిర్మొహమాటంగా , నిష్కర్షగా చెప్పడంతో స్వామి నారాయణ గారికి ఆగ్రహం వచ్చింది. “మీరు చేస్తున్న ఈ అన్యాయాన్ని వేరేవాళ్ళు సమర్ధించినా నేను మాత్రం సమర్థించను. కాబట్టి రాజమాతగారూ ! మీ కోడలిని సగౌరవంగా తిరిగి మీ ఇంటికి తీసుకు రండి” అని ఆదేశించారు.
రాజమాతగారు నిర్మొహమాటంగా “స్వామీ ! అది అసంభవం ! ఆమెని ఈ ఇంటికి ఇంకా తీసుకు వచ్చే ప్రసక్తే లేదు” అని ఆయన మొహం మీదే చెప్పి వేసింది. దానితో స్వామి నారాయణ గారు తన ముందు వడ్డించిన ఆహారపు పళ్ళాన్ని త్రోసి వేసి ఇటువంటి భోజనాన్ని నేను స్వీకరించ లేను అని చెప్పి ఆయన కంచం ముందునుంచి లేవగానే ఆయన అనుచరులందరూ కూడా లేచి నిలబడ్డారు. “ప్రభుశ్రీ ! మీరు మా ఆతిథ్యాన్ని నిరాదరణ చేస్తున్నారు. భోజనాన్ని అగౌరవ పరుస్తున్నారు” అని రాజమాత అనగా ఆ మహా ఇల్లాలు, ఆ సాధ్వీమణికి ఇంత అన్యాయం జరుగుతున్నప్పుడు వారి ఇంట్లో ఆతిథ్యం, వారు పెట్టిన భోజనం విషతుల్యంగా ఉంటాయి కాబట్టి విషతుల్యమైన ఆ ఆహారాన్నిమేము స్వీకరించము. ఆ సాధ్వీమణిని ఇంట్లోనుంచి పంపించివేసి అమృతప్రాయమైన భోజనాన్ని విషతుల్యంగా మార్చారు. అంతే కాదు ఇక ముందు ఎప్పుడు కూడా మేము మీ ఇంట్లో ఆతిథ్యం స్వీకరించే ప్రసక్తే లేదు. అంతే కాదు మళ్ళీ నేను మీ గ్రామం ముఖం కూడా చూడను , ఇటువైపు రానే రాను” అని కోపంతో తన అనుచరులతో బయల్దేరబోయారు. వెళ్ళిపోతున్న స్వామి నారాయణ గారిని ఉద్దేశించి సుర్సింగ్ దర్బార్ ఎన్నో రకాలుగా ప్రాధేయపడ్డాడు. వెనక్కి రమ్మని ఎంతో ఆర్తితో ప్రార్థించాడు కాని రాజమాత వైఖరిలో ఎంతమాత్రం మార్పు లేదు.

“ఆహా ! మనుషుల అహంకారం చూడండి ఎలా ఉందో! మనుషుల అహంకారం ముందు భగవంతుడు వచ్చి నిలబడ్డా కూడా వారు ఆ దేవుణ్ణి గుర్తించ లేరు కదా ! గుర్తించినా వారి అహంకారాన్ని వాళ్ళు అణచి పెట్టుకోలేరు కదా ! అందుకే కాబోలు అహంకారాన్ని మించిన దుష్ట శక్తి ఇంకొకటి లేదు అని అందరూ చెప్పుతుంటారు. అహంకారం కూడా చాప క్రింద నీళ్ళ లాగా వస్తూనే ఉంటుంది. ఈ అహంకారమే దైవ శక్తినుంచి , దేవుడి నుంచి మనుషులని దూరంగా పెడుతుంది కదా ! ఆహా ! ఎటువంటి దుష్ట శక్తి, రాక్షస శక్తి ఉంది అహంకారంలో ! ప్రజలందరూ, చివరకి రాజమాత కూడా  సాక్షాత్తు నరనారాయణుడిగా భావించే స్వామి నారాయణ ముందు తన అహంకారాన్ని చంపుకోలేక పోయింది.    


స్వామి నారాయణ ఎపిసోడ్  47 (part -2)


భక్తురాలిపై అనుగ్రహం (మిగతా కథ)


ఈ విధంగా సుర్సింగ్ దర్బార్ మరియూ వారి తల్లిగారు చూస్తుండగానే స్వామి నారాయణ గారు తన అనుచరులతో ఆ గృహాన్ని వదిలి విసవిసా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయారు. అక్కడ ఉన్న అందరూ కూడా నిర్ఘా౦తపోయినారు. సుర్సింగ్ దర్బార్ ఒక మంచి సహృదయుడు.అంతే కాక  అతను గొప్ప మాతృభక్తుడే కాక తన ఇల్లాలిని ఎంతో గాఢ౦గా ప్రేమించాడు. భర్తగా తన బాధ్యతలను చక్కగా నిర్వహించాడు. అటు తల్లి ఇటు భార్యా ఇద్దరి మధ్యా అతను నలిగిపోయాడు. అంతకుమించి అతను శ్రీ కృష్ణ పరమాత్ముని యొక్క పరమ  భక్తుడు. అలాగే శ్రీ స్వామి నారాయణ గారిని సాక్షాత్తు భగవంతునిగా భావించేవాడు. అతను నిశ్చేష్టుడై పోయాడు. ఏం చేయాలో అతనికి తోచలేదు. 

సాక్షాత్తు భగవంతుడైన స్వామి నారాయణ గారు తన భవనానికి ఆతిథ్యానికి వచ్చి, ఆతిథ్యం స్వీకరించకుండా వెళ్ళిపోవడం అతనికి ఒక దుశ్శకునంగా అనిపించింది. కాని తల్లిని తానూ ఎలా ఒప్పించగలడు? క్షణంలో ఈ వార్త గుప్పున రాజ్యమంతా పాకిపోయింది. సాక్షాత్తు భగవంతుని అవతారమైన శ్రీ స్వామి నారాయణ గారిని సుర్సింగ్ దర్బార్ గారి మాతృదేవి నిర్లక్ష్యం చేసిందని, కోడలిని నిర్దాక్షిణ్యంగా ఇంట్లోనుంచి పుట్టింటికి గెంటి వేసిందని, తన కుమారునికి ఇంకొక సంబంధం చూసి మళ్ళీ పెళ్లి చేయాలని అనుకుంటున్నదని అందరికీ తెలిసిపోయింది. ఈ వార్త వినగానే ఆస్థాన పురోహితుడు పరిగెత్తుకుని వచ్చాడు. చేతులు జోడించి రాజమాతతో, “రాజమాతా  ! సాక్షాత్తు భగవంతుడిగా భావించే శ్రీ స్వామి నారాయణ గారు తమ ఇంటినుంచి ఆతిథ్యం నిరాకరించి వెళ్ళిపోవడం మన రాజ్యానికి క్షేమకరం కాదు. 

ఇప్పటికైనా సమయం మించిపోలేదు. స్వామి వారిని మీరు వెనక్కి పిలిపించే ప్రయత్నం చేస్తే బాగుంటుంది. ఈ సంస్థానం లోని అంటే ఈ రాజ్యంలోని ప్రజలంతా మీ గురించి నానావిధాలుగా చెప్పుకుంటున్నారని నాకు చెప్పవలసి వచ్చింది. కాని నాకు చెప్పక తప్పదు. మీ ఆస్థాన పురోహితుడిగా మీ క్షేమాన్ని, ప్రజల క్షేమాన్ని కోరి మిమ్మల్ని నేను ప్రాధేయ పడుతున్నాను” అని ప్రార్థించాడు. అప్పటికే లోలోపల రాజమాత హృదయం కరిగింది కాని పైకి మటుకు ఆవిడ తన మంకు పట్టు వదలలేదు. నిరాశగా ఆస్థాన పురోహితుడు అక్కడనుంచి నిష్క్రమించాడు.

అక్కడ సుర్సింగ్ దర్బార్ గారి భార్య తన పుట్టింట్లో కూర్చుని ఏడుస్తూ ఉండాలి. ఆవిడ తన భర్తని ఎంతో గాఢ౦గా ప్రేమించింది. ఆవిడ ఒక మహా పతివ్రతా, సాధ్వీమణి, శ్రీ కృష్ణుని యొక్క పరమ భక్తురాలు. అలాగే ఆ స్వామి విగ్రహం ముందు కూర్చుని విలపిస్తూ రాత్రింబవళ్ళు శ్రీ కృష్ణ నామం జపిస్తూ గడప సాగింది. ఆమె తల్లిదండ్రులు కూడా ఎంతో బాధ పడసాగారు. అక్కడ స్వామి నారాయణ గారు తన విశ్రామ మందిరంలో ఉండగా ఆయన ప్రియ శిష్యులు ఆయన్ని గమనించి ప్రభుశ్రీ ! మీరెందుకు ఇంత విచారంగా ఉన్నారు? మీరు కూడా ఆహారపానీయాలు త్యజించారు?అని ఎంతో ఆర్తిగా ప్రశ్నించారు. ఈ విషయం తెలిసిన ఆశ్రమవాసులంతా స్వామి వారి ఈ చేష్టలకి ఆశ్చర్యపడి వాళ్ళందరూ కూడా ఆహరపానీయాలు త్యజించారు. శిష్యుల ప్రశ్నలకి ప్రభుశ్రీ చాలా నిర్లిప్తంగా ఒక పరమ భక్తురాలు, ఒక సాధ్వీమణి చేస్తున్నటువంటి ఆలాపన, అభ్యర్థన నా మనస్సుని తాకింది. ఆమె యొక్క భక్తి, భావ తరంగాలు నన్ను కలచి వేస్తున్నాయి అంటూ చాలా బాధగా చెప్పుతుండగా ఆయన కళ్ళనుంచి రెండు అశ్రువులు జలజలా రాలాయి. సుర్సింగ్ దర్బార్ గారి రాజ్యంలోని ప్రజలంతా రాజమాతని చాలా విమర్శిస్తున్నట్టుగా ఆవిడకి తెలిసింది. 

ఆవిడలో కొంచెం పశ్చాత్తాపం కలగసాగింది. ఆవిడ కూడా శ్రీ కృష్ణ పర మాత్ముని యొక్క పరమ భక్తురాలు. పరమ భక్తులు అని చెప్పుకునే వాళ్ళు తమ ఇష్ట దైవాన్ని బాగానే అర్థం చేసుకుంటారు కాని వారి ఇష్ట దేవుని తత్వాన్ని అంతర్దర్శనం చేసుకోలేకపోతారు. రాజమాతకి దురదృష్టవశాత్తు ఇంకా జ్ఞానోదయం కలగలేదు. తన కుమారుడైన సుర్సింగ్ దర్బార్ అన్నం తినడం మానేసాడు, నిద్రని కూడా త్యజించాడని ఆవిడకి తన పరిచారకుల ద్వారా తెలిసి కాస్త రవ్వంత డీలా పడిపోయింది. ఆవిడ ఆహారాన్ని భుజించినప్పుడు ఉదరవ్యాధి, భరించరాని నొప్పి కలిగింది.
దాహ౦గా ఉంటె గుప్పెడు మంచినీళ్ళు త్రాగుదామని నీళ్ళు త్రాగితే అవి సలసలా కాగే నీళ్ళలాగా శరీరాన్ని దహింపచేశాయి. ఆవిడ పరుగుపరుగునా తన పూజా మందిరంలోకి వెళ్లి , అక్కడ శ్రీ కృష్ణునికి మొర పెట్టుకుందామని వెళ్ళగా ఆవిడ భయభ్రాంతులు పడే విధంగా అక్కడ ఆ పూజా గృహంలో ఉన్న శ్రీ కృష్ణుని విగ్రహమే మాయం అయింది. దానితో ఆవిడకి చెప్పలేనంత భయం కలిగింది.

కళ్ళు తిరిగి క్రింద పడిపోయింది. ఒక్క పరుగున రాజ వైద్యులు వచ్చి ఎన్నో ఉపచారాలు చేశారు, కాని అవి ఏవీ పని చేయలేదు. మూడోరోజున కబురు చేసినందువల్ల ఆస్థాన పురోహితుడు వచ్చి రాజమాతని చూడగా ఆవిడ మరణావస్థలో కనిపించింది. చేతులు జోడించి ఆయనకి నమస్కరించి “పురోహితులు గారూ ! ఆ రోజు ఎంతో గర్వంతో మీరు చెప్పిన మంచి సలహాని నిరాకరించాను. సాక్షాత్తు భగవంతుడు, ఆ కృష్ణ భగవానుడు, నరనారాయుని అవతారమైనట్టి ఆ స్వామి నారాయణ గారిని అవమానించాను. పరమ సాధ్వి అయినట్టి నా కోడలిని నిష్కారణంగా ద్వేషంతో, క్రోధంతో, అసూయతో పుట్టింటికి గెంటి వేశాను. నా అపరాధాన్ని మన్నించి మీరు నా కోడలిని సగౌరవంగా తిరిగి నా ఇంటికి తీసుకుని రండి” అని వేడుకుంది. వెంటనే ఆస్థాన రాజ పురోహితుడు, సుర్సింగ్ దర్బార్ ఆవిడ అభ్యర్థన మేరకు మేళతాళాలతో సుర్సింగ్ దర్బార్ గారి భార్యని సకల లాంచనాలతో తిరిగి అత్తగారింటికి తీసుకుని వచ్చారు. ఈ దృశ్యం  చూసినట్టి ఆ సంస్థానం లోని ప్రజలంతా స్వామి నారాయణ గారికి జయజయధ్వానాలు చేశారు. ఈ రకంగా స్వామి నారాయణ గారి లీలలను చూసిన ఆయన శిష్యులు "ప్రభుశ్రీ ! ఈ భక్తురాలిపై మీకు అనుగ్రహం కలగలేదా" అని మేమంతా చూస్తున్నాము. కాని చాలా అద్భుత రీతిలో మీరు ఆ భక్తురాలిపై అనుగ్రహ కటాక్షాలు చూపించారు కదా అని వేనోళ్ళ ప్రశంసించారు. ఈ విధంగా స్వామి నారాయణ గారు ఈ కథని సుఖాంతం చేశారు.