N. Sairam Garu : +91 99631 18716 || Email: srnanduri50@gmail.com. Please visit our spdss.org website for more articles.

Our website is very young as it was launched at the end of July 2013 and we have to go a long way for which we seek your support in the form of suggestions and guidance. We have some interesting topics related to the spiritual science.

Our objective is to bring together the wisdom of our ancients with modern science.



Tuesday, 17 November 2015

SwamiNarayan - Episode 59



Continuation of Episode - 58

బందిపోటు దొంగ జోగన్ పాగి - మార్పు 
జోగన్ పాగి పేరు వినగానే అక్కడ ఉన్న జనమంతా ఉలిక్కి పడ్డారు. ఎందుకంటే అతను సింహ స్వప్నం కదా ! అప్పటికే అందరు వాడి గురించి, వాడు చేసిన దుష్టకృత్యాలు, వాడు  ఎంత కౄరమైన మనిషో విని ఉన్నారు. అందుకని అందరు ఆశ్చర్యంగా, భయంగా ఈ జోగన్ పాగి ఎలా ఉంటాడు, ఇప్పుడు ఏం జరగబోతుందా అని ఆశ్చర్యంగా, ఆత్రుతగా ఉన్నారు. ఈ వార్త వినగానే అక్కడ ఉన్న మిగతా జనమంతా ఏం జరుగుతుందో చూద్దామని ఆతృతతో పరుగెత్తుకుని అక్కడకి వచ్చారు. అందరు ఊపిరి బిగబట్టుకుని చూస్తున్నారు. జోగన్ పాగికి మాత్రం ఇదంతా కొంచెం విచిత్రంగా ఉంది ఎందుకంటే ఇంత ధైర్యంగా, ఇంత బాహాటంగా అతను ఈ జనం మధ్య ఎప్పుడు రాలేదు. కాని అతని మనస్సంతా ఒక విధమైన పశ్చాత్తాప భావంతో నిండిపోయింది.


ఆ పశ్చాత్తాపం కన్నీటి రూపంలో రెండు కళ్ళ నుండి ధారగా బయటకి  రాసాగింది . అతను రెండు చేతులు జోడించి నమస్కరిస్తూ ‘’ప్రభుశ్రీ ! నన్ను క్షమించండి. ఇంత పవిత్రమైన ప్రదేశంలో ఎక్కడైతే మనుషుల్లో ఉన్న దుఃఖాలు, పాపాలు కడుక్కుని పోతాయో అలాంటి ప్రదేశంలో నేను పాపం చేయడానికి వచ్చాను. నన్ను క్షమించండి. నేను పశ్చాత్తాపంతో కుమిలిపోతున్నాను. నా అంత దుర్మార్గుడు, పాపాత్ముడు స్వయంగా ఈ పవిత్ర ప్రదేశానికి వచ్చి చెప్పరాని ఘోరాన్ని చేద్దామనుకున్నాను” అంటూ విలపించ సాగాడు. అక్కడ ఉన్న జనమంతా ఆశ్చర్య పోయారు.

జోగన్ పాగి లాంటి దుర్మార్గుడు, కౄరుడు, దయాదాక్షిణ్యాలు లేనివాడు, హంతకుడు అలాంటివాడు స్వామి నారాయణ గారి ముందు నిలబడి, చేతులు జోడించి ఏడుస్తుంటే వాళ్ళ కళ్ళని, చెవులని వాళ్ళు నమ్మలేక పోయారు. నోళ్ళు తెరిచి అలాగే చూస్తుండిపోయారు. అతను మెల్లగా లేచి “స్వామీ ! మీరు అధర్మాన్ని నాశనం చేయడానికి వచ్చారు. నేను ఇన్నేళ్ళు అధర్మ మార్గంలోనే ప్రయాణం చేశాను, నన్ను కనికరించండి , నన్ను ఉద్ధరించండి ప్రభూ !”  అంటూ స్వామి వారి పాదాల మీద పడి ఏడవసాగాడు. అలా పశ్చాత్తాపంతో కుమిలిపోతూ, హృదయంలో మంచి పరివర్తన కలిగిన జోగన్ పాగిని ఉద్దేశించి స్వామి వారు “జోగన్ పాగి  గారూ ! లేవండి , ఏమీ ఫరవాలేదు, ధైర్యంగా ఉండండి” అని చెప్పి రెండు చేతులతో అతన్ని లేపారు. ఈ దృశ్యాన్ని చూసి స్వామి నారాయణ గారి  భక్తులు, శిష్యులు అందరు చాలా ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నారు.

అయితే సమయ దేవతకి మాత్రం ఏమాత్రం ఆశ్చర్యం కలగలేదు. ఎందుకంటే స్వామి నారాయణ గారి దేహం నుంచి వెలువడిన సూక్ష్మమైన ఎవరికి కనిపించని కాంతివంతమైన  ప్రేమ కిరణాలు ఆ జోగన్ పాగి దేహాన్ని తాకాయి. కాబట్టి అతనికి పశ్చాత్తాపం కలిగింది. అతనిలో ఉన్న అజ్ఞానమంతా తొలగిపోయింది. అతని కళ్ళ మీద ఉన్న పొరలన్నీ తొలగి పోయాయి. సూర్యుడు ఉదయించగానే అంధకారం ఎలా పటాపంచలై పోతుందో అదేవిధంగా స్వామి నారాయణ గారు అనే సూర్యున్ని చూడగానే అతనిలో ఉన్న  అజ్ఞానమనే అంధకారం తొలగి పోయి పశ్చాత్తాపం అనే జ్ఞానం బయటకి వచ్చింది. అందుకనే అతను  ఆశ్చర్యపోలేదు. మహానుభావుల సాన్నిధ్యంలో, వారిని దర్శించిన వారికి వాళ్లకి  తెలియకుండానే వారిలో మంచి పరివర్తన కలుగుతుంది అని అక్కడ ఉన్న జనం అనుకున్నారు.

        “జోగన్ పాగీ గారూ ! మీరు నిజంగానే చాలా పశ్చాత్తాప పడుతున్నారు , నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది” అని చెప్పితన ప్రక్కనే కూర్చుని
ఉన్ననా ఒక అనుచరుని దగ్గర్నుంచి తులసి మాలని తీసుకుని దాన్ని స్వయంగా తన చేతులతో ఎంతో ప్రేమగా జోగన్ పాగి మెడలో అలంకరించారు. ఈ అద్భుతమైన నమ్మశక్యం గాని ఈ దృశ్యాన్ని చూసి జనమంతా అనేక రకాల భావనలతోటి అలాగే చూస్తుండి పోయారు. అంటే చాలా మంది స్వామి నారాయణ గారి శిష్యులు “ఆహా ! మన స్వామి నారాయణ గారు నిజంగా ఆ భగవంతుని స్వరూపమే కదా !” అంటూ “స్వామి నారాయణ గారికి జై” అంటూ జయజయ ధ్వానాలు చేశారు. జోగన్ పాగి కూడా వారితో పాటు స్వామి నారాయణ గారికి జేకొట్టాడు. అప్పటికే సూర్యుడు ఉదయించి తన వెలుగును నలువైపులా వ్యాపించేశాడు. “ఆహా ! ఏమి దయ ! ఏమి కరుణ !” “సాధారణంగా ఇటువంటి కౄర, దుష్ట  స్వభావమున్న మనుష్యులని భగవంతుడు శిక్షిస్తాడని, నరకానికి పంపుతాడు” అని మనం వింటూ వచ్చాము “కాని భగవంతుడంటే దయకి, కరుణకి నిదర్శనం’ అని నాకు ఈ రోజు తెలిసివచ్చింది. భగవంతుని దృష్టిలో “వీడు పాపాత్ముడు”, “వీడు దుర్మార్గుడు” అనే భేదభావాలు ఉండవు. కాని వారి దర్శనంతో ఎటువంటి పాపాత్ముడు కూడా పాప చింతన వచ్చి మంచి పుణ్యకార్యాలు చేస్తుంటాడు. ఈ రకంగా మనిషిని భౌతికంగా శిక్షించకుండా ప్రేమ, దయ అనే సున్నితమైన ఆయుధాలతో ఎటువంటి కౄరుడైనా వాడిలో ఉన్న కౄరత్వాన్ని, దుష్టత్వాన్ని సంహరించగలుగుతాడు ఆ పరమాత్ముడు. ఆ పరమాత్ముని నిర్వచనమే భగవాన్ శ్రీ స్వామి నారాయణ గారు కదా ! అని అక్కడ ఉన్న ఆ జనమంతా పరిపరి విధాలుగా విమర్శన చేసుకున్నారు.

పరీక్ష
జోగన్ పాగి అద్భుతంగా మారిపోయాడు. తనకు తోచిన సేవాకార్యాల్లో మునిగిపోయాడు. అతన్ని చూసి అందరు ఆశ్చర్యపోయినా వారి మనస్సులో ఉన్న భయం పూర్తిగా పోలేదు. వీడు నిజంగా మారిపోయాడా లేక మళ్ళీ ఏమైనా కొత్త ఎత్తుగడలేస్తున్నాడా అని కొంతమందికి మనస్సులో సందేహం ఉండాలి. ఒక రోజు స్వామి నారాయణ గారు తెల్లవారుఝామునే లేచి ఎవరికోసమో నిరీక్షిస్తున్నట్టుగా అటూ ఇటూ పచార్లు చేయసాగారు. ఇలా చాలాసేపయినాక స్వామి ముక్తానంద గారు వచ్చి “ప్రభుశ్రీ ! మీరు ఎవరికోసం నిరీక్షిస్తున్నారు?” అని ప్రశ్నించారు.
‘ముక్తానందగారూ ! నేను దంతధావనం (I have to brush my teeth) చేసుకోవాలి. అది లేకుండా ప్రొద్దున్నే మనం ఏ పని కూడా చేయం కదా!” అందుకనే నిరీక్షిస్తున్నాను.

“ప్రభుశ్రీ ! మరి మీరు వేపపుల్ల కోసం ఎదురుచూస్తుంటే అది దానంతట మీదగ్గరకి రాదు కదా ! దాని కోస౦ ఎవరినైనానియమించారా?” అని అడిగారు. 
“అవును” అని స్వామి నారాయణ గారు సెలవిచ్చారు.

దానికి సమాధానంగా ముక్తానంద గారు “ప్రభుశ్రీ ! కొత్తగా చేరిన ఆ సత్సంగి జోగన్ పాగినే కదా మీరు ఈ పనికి నియమించారు కేవలం ఈ పనికోసమే వాడిని పంపించారా లేక వాడికి ఏదైనా పరీక్ష కూడా పెట్టారా” అని అడగ్గా ఆయన నవ్వుతూ “అవును, ఆ రెండు పనులు కూడా చేయదలచుకున్నాను” అని జవాబిచ్చారు.

జోగన్ పాగి మహా ఉత్సాహంతో స్వామి నారాయణ గారు చెప్పిన పని చేయాలని గ్రామంలో వెదుకుతూ ఒక వేపచెట్టు కనిపించగానే గబగబా చెట్టెక్కి కొడవలితో ఒక కొమ్మని నరికాడు. అయితే ఆ వేపచేట్టుకి ఎదురుగా ఉన్న ఇంట్లో ఆ గృహస్థులు తమ కార్యకలాపాలు చేసుకుంటూ యాదాలాపంగా అటువైపు చూశారు. జోగన్ పాగి కనపడగానే హడలిపోయి భయభ్రాంతులతో వెంటనే వారిద్దరు ఇంట్లోకి పారిపోయి దాక్కున్నారు. ఇదేదీ గమనించని జోగన్ పాగి వేపచెట్టు దిగి, ఆ నరికిన వేప కొమ్మల్ని పట్టుకుని వాటిని శుభ్రం చేసి చాలా సంతోషంగా, ఉత్సాహంగా స్వామి నారాయణ గారి దగ్గరకి పరిగెత్తుకుని వెళ్లి, ఆయనకి నమస్కరించి ఆయన పాదాల చెంత ఆ వేప కొమ్మల్ని పెట్టాడు. అక్కడ ఉన్న ముక్తానంద గారు, మిగతా వారందరూ కూడా “ఈ వేపపుల్ల
దంతధావనానికి, ఆరోగ్యానికి కూడా చాలా మంచిది. మరి ఆలస్యం ఎందుకు? వాటిని చిన్న ముక్కలుగా చేసి మా అందరికి ఇవ్వు” అని చెప్పారు. ఇంతలో స్వామి నారాయణ గారు “ఈ వేప పుల్లల్ని ఎక్కడ్నుంచి తెచ్చావు?” అని జోగన్ పాగిని అడిగారు. దానికి సమాధానంగా జోగన్ పాగి “స్వామీ ! గ్రామంలో ఒక వేప చెట్టు నుంచి కోసుకుని తీసుకుని వచ్చాను” అని అన్నాడు.
“ఇవి కోసేముందు ఆ వేప చెట్టు యొక్క యజమాని అనుమతి తీసుకున్నావా లేదా?” అని ప్రశ్నించారు.
“లేదు స్వామీ !” నాకు వేపచెట్టు కనిపించగానే నేను ముందు వెనక ఆలోచించకుండా గబ గబా వేపచెట్టెక్కి మీకోస౦ ఇవి తీసుకుని వచ్చాను అని సమాధానం చెప్పాడు.
“నాయనా ! ఏ వస్తువైనా మనం వాళ్ళని అడగకుండా తీసుకోకూడదు. అలా చేస్తే అది దొంగతనం అవుతుంది” అని అన్నారు.
అతను వెంటనే చెవులు పట్టుకుని “క్షమించండి ప్రభుశ్రీ  ! పోరాబాటై పోయింది” అని చెప్పాడు.”
“మరి ఆ పొరబాటుని నీవు సరిదిద్దుకోవాలి” అని ప్రభుశ్రీ చెప్పారు. 
“ఎలా సరి దిద్దుకోవాలి ప్రభుశ్రీ?” అని ప్రశ్నించాడు.
“ఈ వేపకొమ్మల్ని తిరిగి తీసుకుని వెళ్లి ఆ వేపచెట్టు యజమాని గారి అనుమతి తీసుకుని వీటిని వెనక్కి తీసుకుని రండి” అని చెప్పారు.

అలాగే అని చెప్పి ఆ వేప కొమ్మల్ని తీసుకుని బయలుదేరిన వాడు వెనక్కి తిరిగి “స్వామీ ! అతని దగ్గర్నుంచి నాకు అనుమతి కాని క్షమాపణ కాని దొరక్కపోతే ఏం చేయాలి?” అని అమాయకంగా అడిగాడు.
“సరే అప్పుడు నీవు ఇంకొకచోటికి వెళ్లి వేపచెట్టు యజమాని అనుమతి తీసుకుని మళ్ళీ వేప కొమ్మల్ని కోసి తీసుకుని రా” అని చెప్పి వాడిని పంపించి వేశారు. “చిత్తం ప్రభూ” అని చెప్పి అతను వెళ్లి పోయాడు.

క్షమాపణ – అనుమతి
స్వామి నారాయణ గారి ఆజ్ఞతో జోగన్ పాగి మళ్ళీ ఆ గ్రామంలోకి అడుగు పెట్టాడు. అయితే అతనికి ఈ వేపచెట్టు యజమానిని ఎలా కనుక్కోవాలో అర్థం కాలేదు. ఆ చెట్టు ఎవరిదో తెలియదు. ఏం చేయాలా అని అతను ఆలోచిస్తుండగా ఎదురుగుండా ఇద్దరు వ్యక్తులు వాళ్ళలో వాళ్ళు ఏవో వ్యవహారాల గురించి మాట్లాడుకుంటూ కనిపించారు. ఎంతో వినయంగా జోగన్ పాగి వాళ్ళ దగ్గరకి వెళ్లి “ఏమండి” అని పిలవగానే వారు ఇతన్ని చూసి “అమ్మ బాబోయ్ ! జోగన్ పాగియా !” “పరిగెత్తు , పరిగెత్తు” అంటూ చేతిలో మూటలు అక్కడే పారేసి క్షణంలో అక్కడ్నుంచి అదృశ్యమైపోయారు.

జోగన్ పాగికి మాత్రం వాళ్ళు అలా ఎందుకు పారిపోయారో అన్నది అర్థం కాలేదు. సరే అనుకుని ఇంకెవరైనా కనిపిస్తారేమో అని అతను వెతకసాగాడు. ఇంకొక ఇద్దరు వ్యక్తులు  నెత్తి మీద గడ్డి మోపులతో వాళ్ళలో వాళ్ళు ఏదో మాట్లాడుకుంటూ కనిపిస్తే వారి వెనక వెళ్లి “ఏమండి” అని పలకరించగా, వాళ్లిద్దరు వెనక్కి తిరిగి “అమ్మ బాబోయ్ !” “జోగన్ పాగీ యా” “బ్రతుకు మీద ఆశ ఉంటె మనం ఇక్కడ ఉండకూడదు” అంటూ ఆ గడ్డి మోపులు అక్కడే క్రింద పడేసి వాళ్లిద్దరు కూడా  క్షణంలో మాయమైపోయారు. జోగన్ పాగికి ఇలా వినయంగా మాట్లాడడం ఎప్పుడు అలవాటు లేదు. అందువల్ల అతనికి ఇదంతా చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంది. పనుల్లో ఆ వీధుల్లో తిరుగుతున్న జనమంతా జోగన్ పాగీని చూసి అందరు క్షణంలో మటుమాయమై పోయారు. వీధంతా నిర్మానుష్యమై పోయింది.

జోగన్ పాగికి ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. అతడు ఆ వేప చెట్టు చుట్టూతా తిరుగుతున్నాడు. అక్కడే ఆ వేపచెట్టు దగ్గర ఒక ఇల్లు కనిపించింది. అక్కడే ఒకతను కనిపించాడు. అతను ఇంకాజోగన్ పాగిని గమని౦చ లేదు. జోగన్ పాగి మెల్లగా అతన్ని సమీపి౦చి “బాబూ” అని పిలవగానే ఆ కుర్రాడు జోగన్ పాగీని చూసి గడగడా వణికిపోతూ “ నా దగ్గర ఏం లేదు” , “నన్ను వదిలేయ్” , ‘నన్ను చంపకు” అన సాగాడు. భయంతో మాటలు తడబడుతున్నాయి, ముచ్చెమటలు కారుతున్నాయి. జోగన్ పాగికి ఆ అబ్బాయి ఎందుకంత భయపడుతున్నాడో అర్థం కాలేదు.“ నాయనా! నాకేమీ అక్ఖర్లేదు. చిన్న సమాచారం కావాలి. ఎదురుగా ఉన్న ఆ వేప చెట్టు ఎవరిది ?’’ అని అడిగాడు. ఆ కుర్రాడు తడబడుతూ అది వేప చెట్టుదే అని సమాధానం చెప్పాడు. “బాబూ ! అది కాదు ఆ వేపచెట్టు యజమాని ఎవరు?” అని మళ్ళీ జోగన్ పాగి ప్రశ్నించాడు. “పటేల్ , పటేల్  ది” “అదిగో వాళ్ళది” అని ఆ ఇంటి వైపు చూపించి అక్కడనుంచి పారిపోతుండగా జోగన్ పాగి కృతజ్ఞతాపూర్వకంగా “జై స్వామి నారాయణ” అంటే అతన్ని చాలా ఆశ్చర్యంగాచూసి “జై స్వామి నారాయణ” అంటూ అక్కడనుంచి పరిగెత్తుకుంటూ పారిపోయాడు. జోగన్ పాగి నింపాదిగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ఆ పటేల్ గారి ఇంటివైపు నడవసాగాడు. ఆ పటేల్ గారి ఇంట్లో ఎవరు కనిపించ లేదు . అందరు ఎవరి పనిలో వాళ్ళు మునిగి ఉన్నట్టున్నారు.

జోగన్ పాగి వారి ఇంటిముందు నిలబడి “ ఏమండీ, లోపల ఎవరైనా ఉన్నారా?” అని రెండు మూడుసార్లు పిలవడంతో లోపల ఏదో పనిలో ఉన్న పటేల్ గారు “ఎవరు కావాలి?” “ఎవరు మీరు?”అంటూ బయటకి వచ్చిన మనిషి “పాపం . . . .  !” ప్రతిమ లాగే ఉండిపోయారు.

జోగన్ పాగిని చూడగానే అతనికి తెలియకుండానే అతని శరీరంలో వణుకు మొదలయింది. గడగడా వణికి పోసాగాడు. జోగన్ పాగి నింపాదిగా “జై స్వామి నారాయణ” అని అనగానే వణుకుతున్న స్వరంతో పటేల్ కూడా “జై స్వామి నారాయణ” అని అనేసి “ఏం కావాలి?’ అని అడిగే లోపల జోగన్ పాగి “ఎదురుగుండా కనిపిస్తున్న ఆ వేప చెట్టు మీదే కదా ! మరి మీ అనుమతి లేకుండా స్వామి నారాయణ గారి దంతధావనం కోసం మీ వేప చెట్టు ఎక్కి కొమ్మలు కోసుకున్నాను. అందుకే మీకు క్షమ్మపణలు చెప్పుకుందామని వచ్చాను. దయ చేసి నన్ను క్షమించండి” అని అన్నాడు. మంచి మాటలతో చిన్న స్వరంతో పటేల్ “అలాగే “ అని అన్నాడు. అలా కాదు మీరు కనుక అనుమతి ఇస్తే ఈ వేప కొమ్మల్ని నేను తీసుకుని వెళ్తాను  అని అన్నాడు . పటేల్ ధైర్యం తెచ్చుకుని “అలాగే ఆ కొమ్మల్ని తీసుకుని వెళ్ళు, కావాలంటే ఆ మొత్తం చెట్టునే తీసుకుని వెళ్ళు” అని చెప్పి వెంటనే క్షణంలో ఇంట్లోకి మాయమై పోయాడు. జోగన్ పాగి అతనికి నమస్కారం చేసి తిరుగు ప్రయాణం సాగించి, స్వామి నారాయణ గారి దగ్గరకి వచ్చితానూ తెచ్చిన వేప కొమ్మల్ని సమర్పించు కున్నాడు. ఎంతో భక్తి  శ్రద్ధలతో చేతులు కట్టుకుని  స్వామి  నారాయణ గారి ముందు నిలబడ్డాడు. స్వామి నారాయణ గారి శిష్యులందరు ఈ దృశ్యాన్ని చాలా ఆసక్తితో చూడసాగారు.

“నాయనా ! జోగన్ పాగీ ! నీవు ఇప్పుడు కౄరమనే శతృవుని జయించావు. అలాగే ఆశ అనే సముద్రాన్ని నీవు దాటావు. ఈ రెండింటినీ వదిలివేశావు కదా ! దానికి బదులుగా నీకేం లభించింది?” అని ప్రశ్నించారు. జోగన్ పాగి వినయంగా ప్రభుశ్రీ ! శాంతిని దూరం చేసుకున్నాను. ఇప్పుడు మనస్సు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది.
“అది ఎలా జరిగింది” అని ప్రభుశ్రీ కుతూహలంగా అడిగారు.

“ ప్రభుశ్రీ ! నేనెప్పుడు కూడా నా ఇంటిని సరిదిద్దుకోలేదు. నా గృహాన్ని నేను నిర్మించుకోలేదు. కాని చాలా మంది గృహస్థుల గృహాలని నేను నాశనం చేశాను. నా జీవితంలో నేను ఒక్కళ్ళకి కూడా భోజనం పెట్టలేదు. కాని ప్రజల దగ్గర్నుంచి ఆహారాన్ని దోచుకున్నాను. ఒక్కళ్ళకి కూడా ఒక్క నీటిచుక్క అయినా  ఇవ్వలేదు బదులుగా నేను వాళ్ళ రక్తాన్నే త్రాగాను. అందరిని నేను మృత్యువుతో భయపెట్టాను. కాని నిజానికి ప్రభుశ్రీ ! నాలో నాకే మృత్యు భయం ఉండేది” అని అన్నాడు. ఆ మాటలు విని “ఇదేమిటి !” ఇతన్ని ప్రజలంతా మృత్యువులాగా భావించేవాళ్ళు కదా ! ఇతనికి మృత్యు భయమా?”అంటూ అక్కడ చేరిన జనమంతా చాలా ఆశ్చర్య పడిపోయారు. 

“మాణిక్ అనే మీ గుర్రాన్ని నేను దొంగిలించడానికి వచ్చాను. కాని ఇక్కడకి వచ్చాక నాలో జరుగుతున్న పరిణామాలన్నీ చూశాక ప్రభూ ! మీరే నన్ను ఇక్కడకి రప్పించారు, నాలో మార్పు తెప్పించారు” అని అనుకుంటున్నాను. “కాని ప్రభుశ్రీ ! ఒక్కటి మాత్రం నిజం. నేనేప్పుడైతే ఈ హింసా మార్గాన్ని వదిలి పెట్టానో అప్పట్నుంచి నా మనస్సు ప్రశాంతంగా ఉంది. మృత్యు భయం పూర్తిగా పోయింది. ఇదివరకు నేను చాలా పిరికివాడిలాగా ఉండేవాన్ని, బయటకి మాత్రం అందరినీ దడిపిస్తూ ఉండేవాన్ని. ఇప్పుడు నాకు మృత్యుభయం లేనే లేదు. పిరికితనం పూర్తిగా పోయింది.

“అయితే ఇప్పుడేం చేద్దామనుకుంటున్నావు?’ అని ప్రభుశ్రీ ప్రశ్నించారు. పశ్చాత్తాపం అనే అగ్నిలో నా పాపాలన్నీ దహించివేద్దామని అనుకుంటున్నాను ప్రజలు ఇచ్చే తిరస్కారాలు, దూషణలు, వాళ్ళ కోపాలు ఇవన్నీ నాకు ప్రాయశ్చిత్తం ప్రభుశ్రీ ! నా పాపాలన్నీ ఈ పశ్చాత్తాపం తో దహించివేశాక మీ దయ పొందాలని నేననుకుంటున్నాను . నాలోని రాక్షసత్వం పోయి నేను మారడానికి కారణం సాక్షాత్తు భగవంతుడైన మీరే ప్రభుశ్రీ ! నేను మీకే అంకితమైపోయాను, మీరే నా ప్రభు”  అని కళ్ళ నీళ్ళతో, గద్గద స్వరంతో చేతులు జోడించి అతను ప్రభుశ్రీకి తన బాధను చెప్పుకున్నాడు. “ప్రభుశ్రీ ! ఇదివరకు నాకేది ఇష్టమో అది నేను నా స్వంతం చేసుకుంటాను ఏ రీతిలోనైనా సరే” అని అనుకుంటు౦డేవాడిని. కాని మీ సమక్షంలోకి వచ్చాక నేను ఏం పొందానో నాకు తెలుస్తుంది. నేను కొత్త జీవితాన్నే పొందాను ప్రభూ ! అంటూ ఆయన పాదాల మీద పడిపోయాడు.

ఈ విధంగా స్వామినారాయణ గారు ఏవిధమైన హింసా పధ్ధతి అవలంబించకుండా తన ప్రేమ తత్వంతో సాత్వికమైన ఆయుధాలతో  కౄరమైన ఆ జోగన్ పాగి బందిపోటు దొంగలో ఉన్న కౄరత్వాన్ని సంపూర్ణంగా అణచి వేసి,  మంచిమార్గంలోనికి తీసుకుని వచ్చి సమాజానికి ఎంతో మంచి చేశారు. అప్పట్నుంచి వర్తాల్ మరియూ  చుట్టూ ప్రక్కల ఉన్న గ్రామాల్లోని  గ్రామస్థులంతా  సుఖ శాంతులతో జీవనం గడపసాగారు. వారెవ్వరికి దొంగల భయమన్నది లేకుండా పోయింది. జోగన్ పాగి మార్గంలోనే అతని అనుచరులు కూడా మెల్ల మెల్లగా వారి వారి జీవన విధానాలని మార్చుకోవడంతో అక్కడ మరల శాంతి ఏర్పడింది.